اولین قدم های کوچولویت...

از اواسط 11 ماهگی ات یاد گرفته ای که وقتی تو رو روی دیوار تکیه می دیم کاملا می ایستی و اگه تنبلی نکنی حتی چند قدم هم بر می داری ...

مدت زمانی که تنها می ایستی بیشتر شده و  چند قدم هم بر می داری.

تقریبا از اواسط  اسفند 1390 می تونستی در حد یک یا دو قدم تنها برداری و سریع می افتادی زمین...

در ضمن ایامی که یه کمی باهات تمرین می کنم،  طبق معمول بابا محمد طرف تو رو می گیره و می گه دخترم رو زیاد خسته نکن ...

همیشه مامان جونی می گه اگه مشکلات دندون درآوردن سارینا نبود، خیلی زودتر سارینا راه می افتاد. واقعا درست هم می گه تا می ری یک کمی وزن بگیری و تقویتت کنیم، دوباره زمان درآوردن دندون بعدی ات می شه و کلی اذیت می شی و ضعیف می شی ...

دیوار رو می گیری و خیلی سریع راه می ری و از طریق آموزش های باباجونی خیلی سریع پله ها رو هم مثل برق و باد بالا می ری، ولی  از راه رفتن کمی می ترسی و اگه چند قدم هم برداری، تمام مسیر رو با هیجان خاصی دهانت رو کاملا باز می کنی و چشم هات رو می بندی.....برای این جور راه رفتنت می میرم چرا که بعد از اون چند قدم که خودت رو تو بغلم پرت می کنی کاملا اون هیجان و ذوق کردنت رو با گوشت و پوستم احساس می کنم و وقتی به بغلم می رسی فکر می کنی که سخت ترین کار دنیا رو کرده ای و با خوشحالی زیادی منتظر هستی که اطرافیان تشویقت کنند...

هر بار که موفق میشی و چند قدم رو تنها بر می داری کلی من و بابایی برات دست می زنیم به همراه کلی قربون صدقه....

ایشالاه اگه دندون هات یه فرصتی بهت بدهند، به وقت و موقع خودش  راه می افتی.

وقتی به تنهایی قدم بر می داری، حتی برای چند قدم، کلی قند توی دل من و بابایی آب می شه.... ایشالاه روز به روز قدم های کوچولویت محکم و استوارتر بشه .

 این هم یک بوس از اون روی ماهت به خاطر تمام تلاش هایی که می کنی تا قدم های کوچولوت رو محکم تر کنی...